Οκτώ χρόνια μετά τη γέννηση του θεσμού και τέσσερα μετά την πρώτη ευρωπαϊκή διοργάνωση, το Παγκόσμιο Κύπελλο επέστρεψε στην Ευρώπη. Το 1938 η τελική φάση φιλοξενήθηκε στην Γαλλία και αποτέλεσε την τρίτη πράξη μιας διοργάνωσης η οποία μεγάλωνε διαρκώς, αποκτώντας ήδη τον χαρακτήρα ενός παγκόσμιου ποδοσφαιρικού γεγονότος. Ήταν όμως και ένα Μουντιάλ το οποίο διεξήχθη σε μια ταραγμένη εποχή, με την Ευρώπη να πλησιάζει επικίνδυνα προς τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η διοργάνωση συγκέντρωσε 15 εθνικές ομάδες και διεξήχθη με το σύστημα των νοκ άουτ αγώνων. Από την αρχή έως το τέλος. Κάθε αναμέτρηση είχε χαρακτήρα τελικού, γεγονός που πρόσθετε ένταση και δραματικότητα σε κάθε παιχνίδι. Η διοργάνωση αποτέλεσε επίσης την πρώτη στην οποία ο κάτοχος του τροπαίου προκρίθηκε απευθείας, χωρίς να χρειαστεί να περάσει από προκριματική διαδικασία. Έτσι, η εθνική Ιταλίας πήγε στη Γαλλία με τον τίτλο του φαβορί, έχοντας ήδη κατακτήσει το τρόπαιο 4 χρόνια νωρίτερα.
Την ιταλική εθνική ομάδα καθοδηγούσε ο προπονητής Βιτόριο Πότσο , ένας από τους σημαντικότερους τεχνικούς της εποχής. Ο Πότσο είχε δημιουργήσει μια ομάδα με σπάνια ισορροπία: πειθαρχία στην άμυνα, δύναμη στο κέντρο και ποιότητα στην επίθεση. Στην κορυφή της γραμμής κρούσης ξεχώριζε ο χαρισματικός ποδοσφαιριστής Σύλβιο Πιόλα , ένας σκόρερ με ένστικτο και δύναμη που έμελλε να γράψει το όνομά του στον τελικό.
Η πορεία προς τον τίτλο δεν ήταν εύκολη. Οι Ιταλοί χρειάστηκε να ξεπεράσουν δύσκολους αντιπάλους, αποδεικνύοντας ότι η επιτυχία του 1934 δεν ήταν συγκυριακή. Στον τελικό βρέθηκαν απέναντι σε μια εντυπωσιακή Ουγγαρία, μια ομάδα η οποία εκπροσωπούσε την τεχνική σχολή της Κεντρικής Ευρώπης και είχε στη σύνθεσή της σπουδαίους ποδοσφαιριστές. Μεγάλη μορφή της ουγγρικής ομάδας ήταν ο επιθετικός Γκιόργκι Σάροσι , ένας ποδοσφαιριστής με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση και δημιουργική αντίληψη του παιχνιδιού.
Ο τελικός διεξήχθη στις 19 Ιουνίου 1938 στο ιστορικό Στάδιο «Ολυμπίκ ντε Κολόμπ». Η αναμέτρηση εξελίχθηκε σε μια συναρπαστική ποδοσφαιρική παράσταση. Η εθνική Ιταλίας επέβαλε από νωρίς τον ρυθμό της, αξιοποιώντας τη δύναμη και την αποτελεσματικότητά της. Η εθνική Ουγγαρίας προσπάθησε να αντιδράσει με το δημιουργικό της παιχνίδι, όμως οι Ιταλοί είχαν τον έλεγχο της αναμέτρησης. Το τελικό 4-2 χάρισε στην εθνική Ιταλίας το δεύτερο συνεχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Η επιτυχία αυτή έκανε την ιταλική ομάδα την πρώτη στην ιστορία η οποία κατάφερε να υπερασπιστεί τον τίτλο της. Όμως το Παγκόσμιο κύπελλο του 1938 θα μείνει στην ιστορία και για έναν ακόμη λόγο. Ήταν το τελευταίο πριν από μια μεγάλη σιωπή. Λίγους μήνες αργότερα, η Ευρώπη βυθίστηκε στον πόλεμο και η διοργάνωση διακόπηκε για 12 ολόκληρα χρόνια.
Έτσι, το Παγκόσμιο Κύπελλο της Γαλλίας έκλεισε μια ολόκληρη εποχή. Οι ποδοσφαιριστές που πρωταγωνίστησαν σε εκείνο το καλοκαίρι δεν ήξεραν ότι ήταν οι τελευταίοι οι οποίοι θα αγωνιζόντουσαν σε Μουντιάλ πριν ο κόσμος αλλάξει δραματικά. Όταν η διοργάνωση θα επέστρεφε το 1950, το ποδόσφαιρο θα ήταν πια διαφορετικό, αλλά η μνήμη του 1938 θα παρέμενε ως το τελευταίο μεγάλο κεφάλαιο του προπολεμικού ποδοσφαίρου.