Υπάρχουν προπονητές που κερδίζουν τίτλους.
Υπάρχουν άλλοι που φτιάχνουν καλές ομάδες.
Και υπάρχουν ορισμένοι που αφήνουν πίσω τους κάτι πολύ πιο δύσκολο: την αίσθηση ότι, όσο ήταν εδώ, το επίπεδο είχε ανέβει συνολικά.
Ο Ερνέστο Βαλβέρδε ανήκει ξεκάθαρα σε αυτή την κατηγορία.
Μπορεί να πέρασαν χρόνια από τότε που έφυγε από τον Ολυμπιακό, αλλά ακόμα και σήμερα, όταν ανοίγει η συζήτηση για τους καλύτερους προπονητές που εργάστηκαν στην Ελλάδα, το όνομά του εμφανίζεται σχεδόν αυτόματα.
Και όχι μόνο από φίλους του Ολυμπιακού.
Αυτό έχει σημασία.
Δεν χρειαζόταν να φωνάζει για να επιβληθεί
Ο Βαλβέρδε δεν είχε το προφίλ του προπονητή που θα προκαλούσε καθημερινά πρωτοσέλιδα.
Δεν έμπαινε σε καβγάδες.
Δεν έχτιζε την εικόνα του πάνω στις δηλώσεις.
Δεν προσπαθούσε να γίνει μεγαλύτερος από την ομάδα.
Απλώς δούλευε.
Και όταν άρχιζε ο αγώνας, η ομάδα του συνήθως ήξερε ακριβώς τι έπρεπε να κάνει.
Αυτό είναι ίσως το πρώτο πράγμα που θυμάται κάποιος από εκείνον.
Ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε είχε ταυτότητα.
Έπαιζε γρήγορα.
Πίεζε.
Κυκλοφορούσε την μπάλα με αυτοπεποίθηση.
Έμπαινε στο γήπεδο για να επιβληθεί.
Και κυρίως, έδειχνε ευρωπαϊκή ομάδα.
Οι παίκτες έμοιαζαν καλύτεροι μαζί του
Ένα από τα μεγαλύτερα τεστ για έναν προπονητή είναι πολύ απλό:
Οι ποδοσφαιριστές του φαίνονται καλύτεροι μαζί του ή όχι;
Με τον Βαλβέρδε, η απάντηση ήταν συνήθως ναι.
Παίκτες έβρισκαν τον σωστό ρόλο.
Οι γραμμές λειτουργούσαν με συνοχή.
Η επίθεση είχε αυτοματισμούς.
Η ομάδα δεν έμοιαζε να εξαρτάται από μία στιγμή ατομικής ποιότητας.
Υπήρχε σχέδιο.
Και όταν υπάρχει σχέδιο, οι καλοί παίκτες γίνονται ακόμα καλύτεροι.
Αυτός είναι και ένας λόγος που τόσοι ποδοσφαιριστές που συνεργάστηκαν μαζί του μίλησαν με σεβασμό για τη δουλειά του.
Το μεγαλύτερο κομπλιμέντο ήρθε μετά
Υπάρχει κάτι που πολλές φορές λέει περισσότερα από οποιοδήποτε πρωτάθλημα.
Το τι κάνει ένας προπονητής μετά την Ελλάδα.
Ο Βαλβέρδε δεν έφυγε και εξαφανίστηκε από το κορυφαίο επίπεδο.
Προχώρησε σε μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους.
Έφτασε μέχρι τον πάγκο της Μπαρτσελόνα.
Και μόνο αυτό αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε εκ των υστέρων την παρουσία του εδώ.
Γιατί αποδεικνύει κάτι πολύ απλό:
Ο Ολυμπιακός δεν είχε απλώς έναν καλό προπονητή για τα ελληνικά δεδομένα.
Είχε έναν προπονητή πραγματικά υψηλού ευρωπαϊκού επιπέδου.
Γιατί τον θυμούνται ακόμα;
Γιατί υπήρχε ποιότητα χωρίς υπερβολή.
Γιατί δεν χρειαζόταν να εξηγήσει πόσο καλός ήταν.
Το έδειχνε η ομάδα του.
Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο παράσημο του Βαλβέρδε στην Ελλάδα.
Πέρασαν πολλοί μετά από εκείνον.
Κάποιοι πήραν τίτλους.
Κάποιοι έκαναν καλές πορείες.
Κάποιοι αγαπήθηκαν πολύ.
Αλλά το όνομά του έμεινε ως σημείο αναφοράς.
Όταν ένας φίλαθλος θέλει να περιγράψει έναν προπονητή υψηλού επιπέδου, συχνά ακούς ακόμα:
«Να ήταν σαν τον Βαλβέρδε…»
Και όταν το όνομά σου γίνεται μέτρο σύγκρισης χρόνια μετά την αποχώρησή σου, τότε μάλλον έχεις κάνει κάτι πολύ σωστά.
Ο Βαλβέρδε μπορεί να μην είναι πλέον ο μοναδικός υποψήφιος για τον τίτλο του καλύτερου που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα.
Με τον Μεντιλίμπαρ η συζήτηση έχει αλλάξει.
Αλλά μία θέση δύσκολα χάνει:
ήταν ένας από τους λίγους προπονητές που έκαναν το ελληνικό ποδόσφαιρο να μοιάζει λίγο πιο ευρωπαϊκό όσο βρίσκονταν εδώ.